برنامه غذایی پسته

درخت پسته (Pistacia vera L.) گونه‌ای چندساله، خزان‌کننده و دوپایه است که هر سال مقادیر قابل‌توجهی نیتروژن، فسفر، پتاسیم، کلسیم و منیزیم را از طریق برداشت میوه (مغز، پوست چوبی و پوست سبز)، هرس و ریزش برگ از سیستم خاک‌ـ گیاه خارج می‌کند و بخشی از عناصر نیز در اثر آبشویی و تثبیت در خاک‌های آهکی از دسترس ریشه خارج می‌شود. به همین دلیل، جبران نکردن این خروجی‌ها به‌تدریج حاصلخیزی خاک و عملکرد باغ را کاهش می‌دهد. از سوی دیگر، چون درخت بخشی از نیتروژن و کربوهیدرات را در ریشه و شاخه‌های دائمی ذخیره می‌کند و در بهار سال بعد برای رشد اولیه و گلدهی بازجابه‌جایی می‌کند، تغذیه هر سال بر باردهی سال بعد نیز اثر می‌گذارد. این موضوع در پسته به‌دلیل پدیده‌ی سال‌آوری اهمیت بیشتری دارد، زیرا در سال پرمحصول رقابت شدید میوه‌ها برای مواد فتوسنتزی و عناصر، ذخایر درخت را تخلیه و تشکیل جوانه‌های گل سال بعد را محدود می‌کند. تعادل عناصر نیز به‌اندازه‌ی مقدار آنها اهمیت دارد: پتاسیم نقش کلیدی در انتقال قندها و پرشدن مغز دارد و کمبود آن، به‌ویژه در سال پرمحصول، با سوختگی حاشیه‌ی برگ و کاهش درصد مغز همراه است؛ کمبود روی رشد برگ و میانگره را مختل می‌کند و کمبود یا سمیت بور بر گرده‌افشانی و تشکیل میوه اثر می‌گذارد؛ نیتروژن زیاد نیز رشد رویشی را افراطی می‌کند و رسیدن میوه را به تأخیر می‌اندازد. در خاک‌ها و آب‌های شور، تجمع سدیم و کلر جذب پتاسیم و کلسیم را مختل می‌کند و تنش را تشدید می‌کند، پس تحمل بالای پسته به شوری نباید جایگزین مدیریت تغذیه شود. بنابراین، برنامه‌ی تغذیه‌ی علمی باید بر پایه‌ی آزمون خاک، تجزیه‌ی آب آبیاری، تجزیه‌ی برگ در اواسط تابستان، سن درخت، رقم و پایه، عملکرد هدف و مراحل فنولوژیک (جوانه‌زنی، گلدهی، سخت‌شدن پوست چوبی، پرشدن مغز و پس از برداشت) تنظیم شود تا ضمن بهبود عملکرد، درصد خندانی و کیفیت مغز، از هدررفت کود و آلودگی منابع آب و خاک نیز پیشگیری کند

* توجه: مطالب و توصیه‌های ارائه‌شده در این کاتالوگ صرفاً به‌عنوان راهنمای عمومی تغذیه ارائه شده است. برنامه نهایی تغذیه، نوع کود و میزان مصرف باید با در نظر گرفتن شرایط اقلیمی، وضعیت رشدی گیاه، نتایج آنالیز خاک و برگ و طبق نظر و توصیه مهندس کشاورزی تنظیم و اجرا شود.